Pocztówka dźwiękowa z muzyką z roku 1965

Format B6 (17 × 12 cm), papier wysokiej jakości, matowe wykończenie. Brązowa koperta kraft w zestawie (17,5 × 12,5 cm). Wydrukowano w Polsce.

Jakie utwory solenizant znajdzie na playliście 1965?

1. The Beatles – Yesterday
2. Sława Przybylska – Pamiętasz była jesień
3. Petula Clark – Downtown
4. Czesław Niemen – Pod papugami
5. Tom Jones – It’s Not Unusual
6. Katarzyna Sobczyk – O mnie się nie martw
7. The Byrds – Mr. Tambourine Man
8. Skaldowie – Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał
9. The Beach Boys – California Girls
10. Karin Stanek – Jedziemy autostopem
11. Sonny & Cher – I Got You Babe
12. Jacek Lech – 20 lat, a może mniej
13. Roger Miller – King of the Road
14. Niebiesko-Czarni – Niedziela będzie dla nas
15. The Animals – Don’t Let Me Be Misunderstood
16. Czerwone Gitary – Nie zadzieraj nosa
17. The Supremes – Stop! In the Name of Love
18. Katarzyna Sobczyk – Nie bądź taki szybki Bill
19. The Four Tops – I Can’t Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)
20. Skaldowie – Prześliczna wiolonczelistka
21. Bob Dylan – Like a Rolling Stone
22. Czesław Niemen – Włóczęga
23. Bohdan Łazuka – Dzisiaj, jutro, zawsze
24. The McCoys – Hang On Sloopy
25. The Rolling Stones – (I Can’t Get No) Satisfaction
26. Karin Stanek – Malowana lala
27. The Righteous Brothers – Unchained Melody
28. My Girl – The Temptations
29. I'm Alive – The Hollies
30. The Moody Blues – “Go Now!”

Czym były pocztówki dźwiękowe w PRL?

Zanim powstała nasza wersja, pocztówka dźwiękowa była swoistą odmianą płyty gramofonowej, produkowaną w Polsce i innych krajach bloku socjalistycznego od początku lat 60. do początku lat 80. Nazwa wzięła się z podłoża – zwykłej kartki pocztowej, na którą laminowano cienką warstwę tworzywa sztucznego z wytłoczonymi rowkami analogowego zapisu dźwięku. Na środku wykonywano otwór, dzięki któremu pocztówkę można było położyć na talerzu gramofonu i odtwarzać z prędkością 45 obrotów na minutę.

Początkowo pocztówki miały format C6 (czyli wielkość zwykłej widokówki) i mieściły tylko jeden utwór. Z czasem zbliżyły się rozmiarem do koperty singla, a na późniejszych egzemplarzach nagrywano już zwykle dwie piosenki – często zupełnie ze sobą niezwiązane.

Produkowały je głównie niewielkie, prywatne firmy, a jakość nagrania – ze względu na prymitywną technologię – bywała, delikatnie mówiąc, dyskusyjna. Nagrywano na nich przede wszystkim czołówki zachodnich list przebojów, których źródłem były płyty przywożone zza granicy lub audycje Radia Luksemburg. Nazwę utworu i wykonawcy nanoszono z tyłu za pomocą niewielkiej pieczątki.

Dziennikarz muzyczny Wojciech Mann wspominał to zjawisko jako swego rodzaju „klasyczne piractwo" – usprawiedliwione jednak pożytkiem, jaki z niego płynął, bo dzięki „prywaciarzom pocztówkowym" melomani mogli zdobyć namiastkę prawdziwych płyt z ulubionym repertuarem. Wspominał też o kłopocie z nowocześniejszymi gramofonami, które automatycznie wyłączały mechanizm, gdy ramię zbliżało się do środka płyty – a że pocztówka miała utwór wytłoczony właśnie w tym miejscu, niejeden przebój urywał się w połowie (źródło: W. Mann, Rock Mann. Czyli jak nie zostałem saksofonistą, Wydawnictwo Znak, Kraków 2010).

Chcesz zobaczyć i usłyszeć prawdziwą pocztówkę dźwiękową z PRL w akcji? Nasz partner, Radio Wtedy, pokazuje ją na tym nagraniu.

Pocztówki dźwiękowe wydawnictwa Hilaris dostępne są obecnie dla roczników: 1965, 1967, 1973, 1974, 1975, 1977, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987.