Pocztówka dźwiękowa z muzyką z roku 1973

Format B6 (17 × 12 cm), papier wysokiej jakości, matowe wykończenie. Brązowa koperta kraft w zestawie (17,5 × 12,5 cm). Wydrukowano w Polsce.

Jakie utwory solenizant znajdzie na playliście 1973?

1. Carpenters – Yesterday Once More
2. Halina Frąckowiak – Napisz proszę
3. Anne Murray – Danny’s Song
4. Marek Grechuta – Świecie nasz
5. Billy Joel – Piano Man
6. Urszula Sipińska – To był świat w zupełnie starym stylu
7. Paul McCartney – My Love
8. Anna Jantar – Najtrudniejszy pierwszy krok
9. Elton John – Crocodile Rock
10. Trubadurzy – Byłaś tu
11. Roberta Flack – Killing Me Softly With His Song
12. 2+1 – Chodź, pomaluj mój świat
13. Barry White – I'm Gonna Love You Just a Little More Baby
14. Breakout – Modlitwa
15. Al Green – Let’s Stay Together
16. No To Co – Z tamtej strony jezioreczka
17. Marvin Gaye – Let’s Get It On
18. Maryla Rodowicz – Futbol
19. Gladys Knight & The Pips – Midnight Train to Georgia
20. Stan Borys - Jaskółka uwięziona
21. The O’Jays – Love Train
22. Chicago – Feelin’ Stronger Every Day
23. Suzi Quatro – Can the Can
24. Carly Simon – You’re So Vain
25. Jim Croce – Bad Bad Leroy Brown
26. John – Right Place Wrong Time
27. Slade – Cum On Feel the Noize
28. Stevie Wonder – Superstition
29. Deep Purple – Smoke on the Water
30. The Rolling Stones – Angie

Czym były pocztówki dźwiękowe w PRL?

Zanim muzykę zaczęto nosić w telefonie, w Polsce i innych krajach bloku socjalistycznego (od początku lat 60. do początku lat 80.) funkcjonowała pocztówka dźwiękowa – swoista odmiana płyty gramofonowej. Jej podłożem była zwykła kartka pocztowa, na którą laminowano cienką warstwę tworzywa sztucznego z wytłoczonymi rowkami analogowego zapisu dźwięku, a otwór pośrodku pozwalał odtwarzać ją na gramofonie przy 45 obrotach na minutę.

Pierwsze egzemplarze miały format C6 (wielkość widokówki) i mieściły tylko jeden utwór, kolejne zbliżyły się rozmiarem do koperty singla i pomieściły już zwykle dwie piosenki, niekoniecznie ze sobą powiązane.

Produkcją zajmowały się głównie niewielkie, prywatne firmy, stąd jakość nagrania bywała, mówiąc oględnie, niepewna. Na pocztówkach nagrywano przede wszystkim czołówki zachodnich list przebojów, sprowadzane z zagranicznych płyt lub nasłuchu Radia Luksemburg, a nazwę utworu i wykonawcy stemplowano z tyłu.

Jak wspominał dziennikarz muzyczny Wojciech Mann, było to swego rodzaju „klasyczne piractwo" – usprawiedliwione jednak tym, że dzięki „prywaciarzom pocztówkowym" melomani zdobywali substytut prawdziwych płyt. Problem pojawiał się przy nowocześniejszych gramofonach z automatycznym wyłącznikiem przy końcu płyty – utwór na pocztówce, wytłoczony właśnie w tym miejscu, często się wtedy urywał (źródło: W. Mann, Rock Mann. Czyli jak nie zostałem saksofonistą, Wydawnictwo Znak, Kraków 2010).

Prawdziwą pocztówkę dźwiękową z PRL zobaczysz i usłyszysz na nagraniu naszego partnera, Radia Wtedy.

Pocztówki dźwiękowe wydawnictwa Hilaris są obecnie dostępne dla roczników: 1965, 1967, 1973, 1974, 1975, 1977, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987.